Zaskakujące praktyki mają miejsce w Zabrzu. W czasie patrolu 14 sierpnia 2010 r. około godz. 12. wzdłuż rzeki Bytomki natknęliśmy się na silnie zanieczyszczone ścieki wprowadzane bezpośrednio do rzeki. Był to wylot najprawdopodobniej kanalizacji deszczowej. Na uwagę zasługuje fakt, że pora była sucha, więc o deszczówce nie mogło być mowy.

Nieopodal punktu zrzutu zauważyliśmy, że na jednej z posesji opróżnia się wóz asenizacyjny bezpośrednio do kanału. Po zrzuceniu zawartości szambowozu wypłukano jeszcze jego wnętrze wężem z wodą i zawartość również odprowadzono do rzeki. Opisywana posesja znajduje się przy ul. Grunwaldzkiej (nr 67 lub 69) w Zabrzu.

Stowarzyszenie rzeka.org protestuje przeciwko takim praktykom. Zamierzamy zwrócić się do Wydziału Ekologii w Urzędzie Miejskim w Zabrzu o wyjaśnienie zaistniałej sytuacji.

Prosimy o zapoznanie się z materiałem zdjęciowym.

Pamiętaj, dopóki akceptujesz tego rodzaju działania, rzeka Bytomka będzie tylko ściekiem. Jeżeli jesteś świadkiem podobnego zdarzenia prosimy o kontakt.

Zrzut silnie zanieczyszczonych ścieków bezpośrednio do Bytomki. Wpływ na zamieszkujące to środowisko kaczki jest niepokojący.

Posesja przy ul. Grunwaldzkiej w Zabrzu, na której odbywa się operacja opróżniania szambowozu do kanału biegnącego do rzeki.

Ścieki niewiadomego pochodzenia z szambowozu trafiają bezpośrednio do rzeki Bytomki.

Silnie zanieczyszczone ścieki spływają Bytomką i zasilają Kłodnicę, a następnie Odrę.

Widoczny punkt zrzutu oraz posesja, na której odbywa się opróżnianie wozu asenizacyjnego. Posesja dostępna od strony ul. Grunwaldzkiej w Zabrzu.

Silnie kontrastująca ciecz z wodami coraz czystszej Bytomki.

Końcowa faza zrzutu. Widoczny betonowy wylot z kanału (prawdopodobnie kanalizacja deszczowa).

Kontynuujemy wyprawę wzdłuż Bytomki. Kolejny etap zaczynamy od ul. Trębackiej w Biskupicach (Zabrze).

Przechodzimy mostem przy ul. Trębackiej. Mijamy uliczną zabudowę, która powstała przed 1930 r. i być może służyła pracownikom istniejącego nieopodal szybu Glückauf kopalni Królowa Luiza.

Widok z mostu przy ul. Trębackiej w dół rzeki.

Zabudowa przy ul. Trębackiej w pobliżu rzeki.

Skręcamy w boczną drogę na hałdy dawnej kopalni Zabrze. Z góry rozciąga się malowniczy widok na dolinę Bytomki i Biskupice.

Widok z hałdy w kierunku zabudowań Biskupic z kościołem Wniebowzięcia NMP. W dolinie rzeka Bytomka.

Widok z hałdy w kierunku zabudowań Biskupic. W dolinie rzeka Bytomka.

Gęsta roślinność nie pozwala z tej wysokości zobaczyć samej rzeki, więc schodzimy w dół hałdy. Nad brzegiem Bytomki lokalizujemy charakterystyczny betonowy przyczółek mostu. W latach 30-tych XX w. istniał po drugiej stronie rzeki szyb Arnold, do którego doprowadzono linię kolejową biegnącą właśnie tym mostem. Nie mamy informacji kiedy zlikwidowano budowlę.

Widok z hałdy w kierunku zabudowań Biskupic. W dolinie można już dojrzeć Bytomkę.

Zachowany przyczółek mostu kolejowego.

Rzeka Bytomka u podnóża zabudowy mieszkalnej w Biskupicach.

Kamienna "plaża" nad Bytomką.

Wał na lewym brzegu rzeki. Aż się prosi o przygotowanie tu ścieżki pieszo-rowerowej.

Biskupickie zielone łąki. Rzeka leniwie płynie środkiem.

Niewielkie spiętrzenie wody. Poniżej progu szumiące bystrza.

Biskupickie łąki nad Bytomką.

Dochodzimy do miejsca na przedłużeniu ul. Młyńskiej, gdzie znajdują się pozostałości po budowli piętrzącej wodę (jaz). Był tu również wąski pomost, którym można było przejść na drugą stronę rzeki. Prawdopodobnie jaz był wykorzystywany na potrzeby znajdującego się w pobliżu młyna wodnego.

Ruiny budowli hydrotechnicznej spiętrzającej wodę.

Zejściu wody z progu towarzyszy charakterystyczny szum oraz powstawanie piany świadczącej o zawartości w niej różnych substancji (np. detergentów). W przeszłości zdarzały się sytuacje, gdy w tym miejscu wytrącała się monstrualnej wielkości piana o wysokości około 2 m. Jedną z nich z 2008 roku opisano w artykule mmsilesia.pl.

Ruiny jazu nad Bytomką w Biskupicach.

Spieniona woda po zejściu z wysokiego progu.

Charakterystyczna dla Bytomki piana po każdym większym spiętrzeniu.

Poniżej jazu mijamy zabudowania po drugiej stronie rzeki. To wielokrotnie przebudowywane budynki stanowiące dawny kompleks biskupickiego młyna wodnego. Rzeka jeszcze w latach 30-tych XX w. jedną nitką opływała ten zespół. Dziś prawdopodobnie nie ma śladu po dawnym korycie. Napęd młyna zamieniono później na elektryczny i nie wiemy, czy zachowały się jakieś ślady po dawnym mechanizmie.

Zabudowa w rejonie dawnego młyna wodnego w Biskupicach (okolica ul. Młyńskiej).

Most nad Bytomką w Biskupicach w okolicy ul. Młyńskiej.

Most w Biskupicach w rejonie ul. Młyńskiej. Widok w górę rzeki. W tle hałda dawnej kopalni "Zabrze".

Most w Biskupicach w rejonie ul. Młyńskiej. Widok w dół rzeki.

W dalszym etapie obieramy drogę biegnącą w pewnej odległości od głównego koryta Bytomki na lewym brzegu. Tu oczywiście spotykamy charakterystyczne dzikie wysypiska śmieci.

Dzikie wysypiska w pobliżu Bytomki w Zabrzu.

Lewobrzeżny dopływ Bytomki. Żyją w nim niewielkie ryby.

Most na rozwidleniu ul. Bytomskiej w Zabrzu.

Widok z mostu w górę rzeki Bytomki. Rejon rozwidlenia ul. Bytomskiej w Zabrzu.

Koryto rzeki Bytomki w rejonie CH Platan w Zabrzu.

Uszkodzony przez wodę deszczową nasyp koryta rzeki w rejonie CH Platan w Zabrzu.

Bytomka w rejonie hotelu Ibis w Zabrzu.

Bytomka w centrum Zabrza. Budynek przy ul. Woźnicy.

Wlot rzeki Bytomki do przekrytego odcinka o długości około 150 m. Budynek Śląskiej Akademii Medycznej w Zabrzu.

Wlotem do podziemnego kanału pod budynkiem Śląskiej Akademii Medycznej kończymy dzisiejszą eksplorację.

Na uwagę zasługuje jeszcze wzmianka o istniejącym kiedyś w pobliżu tego miejsca wylocie Kluczowej Sztolni Dziedzicznej. Znajdował się przy dzisiejszej ul. Karola Miarki, około 100 m od rzeki. Tu rozpoczynał się jednocześnie Kanał Kłodnicki (Klodnitz Kanal) biegnący w przybliżeniu równolegle do Bytomki. Wybudowano go na początku XIX w. Odprowadzał wodę z kopalni oraz spławiano nim małe barki z węglem do Gliwic, skąd możliwy był dalszy transport Odrą. Kanał łączył się z Bytomką w Gliwicach.

Dawny wylot Kluczowej Sztolni Dziedzicznej i początek Kanału Kłodnickiego w Zabrzu. Widoczna powyżej kamienica istnieje do dziś przy ul. Karola Miarki.

Na granicy Bytomia i Rudy Śląskiej, w rejonie ul. Młyn Szombierski trwają prace związane z uporządkowaniem terenu nad rzeką Bytomką. Ostatnio pojawiły się już spektakularne elementy zagospodarowania terenu – ścieżki piesze oraz mostek. Czy to miejsce będzie wkrótce tętniło życiem?

Projekt finansowany ze środków unijnych koordynuje Wydział Ekologii UM w Bytomiu. Rekultywacja terenu przeprowadzana jest  już od wielu miesięcy. Docelowo znajdą się tu elementy małego bulwaru nadrzecznego ze ścieżkami, mostem i miejscami do siedzenia.

Podziękowania dla Arka za dostarczone zdjęcia z terenu.

Widok pomostu dla pieszych od strony ul. Modrzewskiego.

Widok ścieżki dla pieszych od strony ul. Modrzewskiego.

Mostek dla pieszych przerzucony nad rzeką Bytomką. Widok od strony ul. Młyn Szombierski.

Zbliżenie mostu dla pieszych nad Bytomką. Widok od strony ul. Młyn Szombierski.

Widok ogólny powstającego założenia od strony ul. Młyn Szombierski.

Zabrze Biskupice, Kolonia Borsiga. Kierujemy się od strony ul. Bytomskiej wzdłuż ul. Franciszka Mikosza. Dochodzimy do niewielkiego zbiornika wodnego, przed którym odbijamy w prawo. Na końcu ścieżki, nad odnogą płynącej w pobliżu rzeki Bytomki znajduje się interesujący obiekt, a właściwie jego ruiny.

Nad samą rzeką wznosi się niewielki budynek ceglany. Tuż przy nim znajduje się budowla spiętrzająca wodę. Pozornie spokojna woda z szumem znajduje ujście w kierunku dolnego odcinka koryta. Całość tworzy niezwykle urokliwy zespół zlokalizowany w miejscu zapomnianym przez świat. Niemal natychmiast pojawia się pytanie – jaką funkcję spełniał ten obiekt?

Podobno w budynku znajdowała się kiedyś pompa. Przypuszczalnie było to zatem ujęcie wody wykorzystywanej przez okoliczny przemysł. Być może woda była czerpana przez znajdującą się niedaleko koksownię.  Zastanawiające jednak wydaje się urządzenie spiętrzające wodę – czy mogło tu funkcjonować kiedyś koło młyńskie? Jeżeli ktoś ma wiedzę na ten temat prosimy o komentarz.

Dziękujemy Panu Romanowi za aktualny materiał zdjęciowy.

Kolonia Borsiga w Biskupicach (Zabrze). Spiętrzenie wody przy starym budynku pomp.

Kolonia Borsiga w Biskupicach (Zabrze). Spiętrzenie wody przy starym budynku pomp.

Kolonia Borsiga w Biskupicach (Zabrze). Stary budynek pomp.

Kolonia Borsiga w Biskupicach (Zabrze). Spiętrzenie wody przy starym budynku pomp.

Bytomka płynie kolejno przez Bytom, Rudę Śląską, Zabrze i Gliwice. Wpływ na czystość rzeki mają jednak nie tylko te miasta. Okazuje się, że również ościenne gminy mają swój wkład w jakość wody Bytomki. Opisywana wizja w terenie dotyczy potoku Guidotto (Lipinka) wypływającego w granicach miasta Świętochłowice. W nieznany i momentami trudno dostępny rejon wybraliśmy się 29 czerwca br.

Potok Guidotto wpływa do Bytomki w rejonie ul. Młyn Szombierski w pobliżu skrzyżowania z ul. Frycza-Modrzewskiego/Karola Goduli. Do niedawna był tu zanieczyszczony staw, wokół którego nietrudno było znaleźć dzikie wysypiska śmieci. Dzięki staraniom bytomskiego Wydziału Ekologii realizowana jest tu obecnie inwestycja, która zapewni zdecydowaną poprawę jakości miejsca. Ma tu powstać placyk z siedziskami, ścieżki oraz mostek pieszy przez rzekę.

Końcowy bieg potoku Guidotto na terenie Bytomia. Niedaleko stąd wpada do rzeki Bytomki. Do niedawna był tu zanieczyszczony staw.

Ze wspomnianego stawu jest obecnie spuszczona woda. Potok Guidotto wypływa z niewielkiego przepustu rurowego pod ul. Młyn Szombierski. Jakość wody jest obecnie zadowalająca. Do niedawna płynęły tędy ścieki. Dlaczego dziś jest inaczej – wyjaśnimy w dalszej części wycieczki.

Duża klarowność wody w potoku sprawia pozytywne wrażenie. Jeszcze do niedawna był to ściek.

Stary przepust cieku pod ul. Młyn Szombierski.

Spuszczenie wody ze stawu odkryło wiele "ciekawych" eksponatów na dnie.

Ruszamy w górę cieku. W tym celu przechodzimy przez ul. Młyn Bytomski. Dzięki różnicy poziomu terenu i wijącej się jezdni można się tu poczuć jak w górach. Tędy dojechać można do położonej nad Bytomką zapomnianej Kolonii Zgorzelec, o której już kiedyś pisaliśmy.

Potok Guidotto przecina ul. Młyn Bytomski stanowiącą chyba najatrakcyjniejszy krajobrazowo odcinek drogowy w Bytomiu.

W dolnym odcinku potok płynie przez łąki tworząc czasem niewielkie rozlewiska porośnięte trzciną.

Potok płynący przez zarośnięte drzewami tereny.

Pola uprawne w sąsiedztwie cieku.

"Domek w lesie" gdzieś w pobliżu potoku Guidotto.

Potok Guidotto płynie tu przez trudno dostępny, mocno zarośnięty teren. W dole widoczne rozlewisko porośnięte trzciną.

Rejon spływu wód z pól uprawnych do potoku Guidotto. Widoczne głębokie wyżłobienie po tegorocznych wyjątkowo dużych opadach.

Mateusz znający okoliczne tereny nigdy nie widział tu takich szkód wywołanych deszczem.

Dawne hałdy huty cynku.

Zbiornik wodny "Ajska".

Zbiornik wodny "Ajska". Wokół hałdy dawnej huty cynku.

Odpływ wody ze zbiornika "Ajska".

Zbiornik "Ajska" - widok ogólny.

Zbiornik “Ajska” stanowi jeden ze stawów, przez  które przepływa potok Guidotto. Jego początku należy jednak szukać dalej w kierunku zachodnim. Nasz rekonesans ograniczyliśmy do tego miejsca, ale postanowiliśmy sprawdzić jeszcze pewien dopływ, który cieszył się dotychczas złą sławą z uwagi na jakość wody. Chodzi o wylot z kolektora ścieków w rejonie ul. Sztygarskiej w Świętochłowicach (Chropaczów). Spotkała nas niespodzianka – ścieki są obecnie pompowane stąd do oczyszczalni w Orzegowie (Ruda Śląska) i w związku z tym potok Guidotto nie jest obciążany jak kiedyś potężną dawką zanieczyszczeń. Tym samym przyczyna czystej wody z początku naszej relacji została wyjaśniona.

Budynek pompowni ścieków w Świętochłowicach w rejonie ul. Sztygarskiej.

Pompownia ścieków w Świętochłowicach. Dzięki niej możliwe było zdecydowane poprawienie jakości wody w potoku Guidotto dzięki przerzuceniu ścieków do oczyszczalni.

Koryto betonowe przy pompowni ścieków w Świętochłowicach. Dawniej ścieki wędrowały tędy do potoku Guidotto.

Wylot przy pompowni ścieków w Świętochłowicach. Dawniej nieoczyszczone odpady płynęły tędy stale. Obecnie wylot spełnia funkcję awaryjną.

Nazewnictwo cieku zaczerpnięto z opracowania Moniki Działoszyńskiej-Wawrzkiewicz „Koncepcja przyrodniczo-społecznego wykorzystania zalewisk na przykładzie zlewni rzeki Kłodnicy”. Pozycja jest dostępna na stronie Instytutu Ekologii Terenów Uprzemysłowionych:

http://www.ietu.katowice.pl/klodnica/projekty_badawcze/Koncepcja_przyrodniczo-spolecznego_wykorzystania_zalewisk.pdf

Spotyka się również inną nazwę cieku. W książce autorstwa Leonard Kłos i Edward Wieczorek “Z biegiem Bytomki” nosi on nazwę Lipinka.

Wielkie dzięki dla Mateusza z Rudy Śląskiej znającego rejon eksploracji. Bez jego pomocy trudno byłoby sprawnie wykonać wizję w tak trudnym terenie i przygotować prezentowany tu materiał.

To już trzecia oczyszczalnia po modernizacji w Bytomiu. Zakończyły się roboty przy rozbudowie, przebudowie i unowocześnianiu oczyszczalni ścieków „Bobrek”. Roboty ruszyły 1 czerwca ubiegłego roku. Inwestycję zrealizowano w ramach unijnego projektu „Poprawa gospodarki wodno-ściekowej na terenie gminy Bytom” dofinansowanego z Funduszu Spójności.

Gruntowne zmiany
Dzięki unijnym środkom oczyszczalnia „Bobrek” przeszła gruntowną modernizację i rozbudowę. W ramach inwestycji, na terenie oczyszczalni między innymi zainstalowano nowoczesne urządzenia, które pozwalają na lepszą kontrolę procesów oczyszczania. To nie wszystko. Wybudowano także nową stację mechanicznego oczyszczania, w której zainstalowano specjalne urządzenie do usuwania skratek, czyli największych zanieczyszczeń mechanicznych i piasku. Ponadto na terenie „Bobrka” powstała nowa pompownia ścieków. Z kolei w części biologicznej oczyszczalni zostały zamontowane dwa kontenerowe reaktory biologiczne z osadnikami wtórnymi. Trzeba podkreślić, że projekt objął modernizację większości istniejących obiektów technologicznych, które zostały w układzie technologicznym.

Nowa metoda oczyszczania
Dzięki inwestycji zmieniono także metodę oczyszczania ścieków. Metoda biologicznego oczyszczania ze złożami biologicznymi została zamieniona na rzecz zastosowania oczyszczania metodą osadu czynnego. To nowoczesne rozwiązanie, które pozwoli uzyskać znacznie lepsze parametry czystości.

Korzyści dla środowiska
Dzięki inwestycji zyskają mieszkańcy Bytomia i przyroda miasta, między innymi dlatego, że oczyszczalnia „Bobrek” jest teraz bardziej przyjazna dla środowiska, ponieważ podniosła się jakość oczyszczania ścieków przechodzących przez nią. Warto też dodać, że obiekt będzie teraz zużywał mniejszą ilość energii elektrycznej.

Trochę historii
Przypomnijmy. Pierwszą zmodernizowaną oczyszczalnią w Bytomiu była „Centralna”, drugą „Miechowice”. Modernizacja oczyszczalni ścieków „Bobrek” kosztowała ponad 2 mln euro.
Oczyszczalnia „Bobrek” powstała w 1936 roku.

źródło (fotografie i tekst): Bytomskie Przedsiębiorstwo Komunalne

Informujemy wszystkich naszych blogowiczów, że od dzisiaj już oficjalnie można nas również śledzić na Facebook’u. Na nowej platformie komunikacyjnej zamieszczać będziemy nie tylko informacje o nowych postach na blogu, ale również wpisy uzupełniające, ciekawostki ze świata ekologii, a wkrótce może także pojawią się konkursy i zagadki.
Już od dzisiaj możesz do nas dołączyć klikając w przycisk “Lubię to” w sekcji Facebook’owej w prawej kolumnie bloga lub odwiedź nas bezpośrednio na Facebook‘u.

Zapraszamy wszystkich naszych fanów działających aktywnie na tej platformie do wspólnej interakcji.

W połowie marca tego roku złożyliśmy wizytę na Lubelszczyźnie. Korzystając z okazji przejazdu wzdłuż rzeki Bystrzycy udokumentowaliśmy kilka starych młynów wodnych, których zachowało się sporo w tamtej okolicy.

Pierwszym miejscem na trasie był Zalew Zemborzycki w Lublinie. Zalew ten jest zbiornikiem retencyjnym na rzece Bystrzycy. Mimo, że jego charakter jest głównie rekreacyjny o czym świadczą liczne ośrodki rekreacyjno-sportowe to stanowi on również funkcję strategiczną w okresach dopływu nadmiaru wód ze zlewni. Kolejnym etapem było udanie się w kierunku przeciwnym do nurtu rzeki zasilającej zalew by dotrzeć do miejscowości, w których jeszcze do niedawna młyny pełniły swoją pierwotną funkcję.

Młyn w Strzyżewicach. Młyn wodno-motorowy, dworski, po przebudowie w okresie międzywojennym, czterokondygnacyjny, w górnej części drewniany, w dolnej murowany, przy częściowym zastosowaniu muru pruskiego. Aktualnie młyn nie jest wykorzystywany.

Młyn wodny w Strzyżewicach. Widok od strony rzeki.

Młyn wodny w Strzyżewicach. Widok od strony północnej - bardzo dobrze zachowany mur pruski.

Młyn wodny w Strzyżewicach. Wnętrze młyna.

Młyn wodny w Strzyżewicach. Pozostałości konstrukcyjne mechanizmu koła.

Młyn w Borkowiźnie. Znajduje się tu kolejny młyn wodny, który mieliśmy okazję bliżej poznać. Młyn od 1946 r. turbinowy, budowany w 1901 r. dla Wilhelma Deutschlendera, miejscowego osadnika niemieckiego. Po pożarze w 1905 r. odbudowany w latach 1905-1906. W 1927 r. młyn nabył Andrzej Kołodziejczyk. Obiekt jest drewniany, dwukondygnacyjny, gruntownie przebudowany przez ostatniego właściciela młyna. Aktualnie nie posiada już mechanizmu koła młyńskiego.

Młyn wodny w Borkowiźnie. Widok od strony rzeki.

Młyn wodny w Borkowiźnie. Drewniane wykończenie wyższej kondygnacji.

Młyn wodny w Borkowiźnie. Widok od strony zaplecza.

Młyn w Kiełczewicach Maryjskich. Młyn wodny zbudowany ok. 1920 r. Obiekt o drewnianej konstrukcji, dwukondygnacyjny. Dziś już niestety niedziałający.

Młyn wodny w Kiełczewicach Maryjskich. Widok od strony drogi.

Młyn wodny w Kiełczewicach Maryjskich. Fasada od strony południowej.

Młyn wodny w Kiełczewicach Maryjskich. Widok od strony rzeki.

Młyn wodny w Kiełczewicach Maryjskich. Fasada południowo-wschodnia.

Kiedy oglądaliśmy prezentowane tu obiekty wpadaliśmy z jednej strony w zachwyt spowodowany ich unikalną architekturą, pięknym położeniem oraz bogatą historią. Z drugiej zaś strony przerażające było to, że aktualnie zostały one poddane najgorszej próbie – próbie czasu, z którą niestety nie radzą sobie zbyt dobrze.  Ich stan techniczny jest nieraz tak beznadziejny, że trudno jest się odważyć wejść do ich wnętrza. Smutny jest również fakt, że wiele z tych budowli w najbliższym czasie może ulec zawaleniu i późniejszej rozbiórce, znikając tym samym z mapy regionu. Można się jedynie domyślać jak wiele jest takich młynów w Polsce, które w najbliższej przyszłości podzielą podobny los.

Jak widać właściciele nie są w stanie skutecznie zabezpieczać tych obiektów. Jedną z szans na chwilę obecną wydaje się ich przenoszenie do muzeów etnograficznych. Takie rozwiązanie jest jednak zarezerwowane dla młynów o najwyższej wartości historycznej. Inną szansą dla ich ocalenia może być rozbieranie i przenoszenie w miejsca o większej aktywności turystycznej.

Niewątpliwie najlepiej gdyby pozostały na swoim miejscu. Przywrócenie ich świetności poprzez rekonstrukcję mechanizmów, wzmocnienie konstrukcji nośnej budowli, a może nawet docelowe uruchomienie ich mechanizmów dla celów turystycznych czy edukacyjnych przywróciłoby życie tym budowlom. W Europie w ten sposób zachowane młyny pełnią funkcję lokali gastronomicznych, galerii, moteli czy muzeów.

W Bytomiu częściowo zachował się do dzisiaj tylko jeden obiekt, który niegdyś pełnił funkcję młyna wodnego. Mieści się on na ul. Młyńskiej tuż przed mostem nad rzeką Bytomką przy historycznej Promenadzie do Goju. Więcej o Bytomskich młynach w archiwalnym poście Bytomskie młyny wodne.

źródło:
1. strona internetowa gminy Strzyżewice.
2. wikipedia.org

Jednym z poważniejszych problemów w Bytomiu po ostatnich opadach deszczu jest zalany fragment ul. Celnej w dzielnicy Karb. Nieprzejezdny odcinek obwodnicy północnej miasta spowodował przeniesienie potężnego ruchu kołowego do centrum miasta. W chwili pisania tej informacji  trwa walka z wodą w rejonie podtopienia.

Ulica Celna jest przedłużeniem ul. Konstytucji i stanowi element istniejącej obwodnicy północnej miasta. Jest znana nie tylko z kiepskiej nawierzchni, ale również z faktu, że z roku na rok zapada się w dół. Niektórzy pamiętają jak była płaskim odcinkiem drogi. Dziś przypomina przeprawę przez głęboką dolinę. Za wszystkim stoi wydobycie węgla w tym rejonie. Czasem nazywa się to rabunkową gospodarką. Dziś gmina stoi przed problemem odprowadzenia wody z powstałej niecki w sytuacji obfitych opadów deszczu.

W zaistniałej sytuacji podjęto ofiarną akcję przepompowania wody z niecki do odległej o ponad kilometr Bytomki.

Zalana niecka bezodpływowa przy ul. Celnej w Bytomiu.

Zalana niecka bezodpływowa przy ul. Celnej w Bytomiu. Widoczne ruiny dawnego zakładu "Prefabrykaty-Karb", który w normalnych warunkach od paru lat też jest zalany.

Zalana niecka bezodpływowa przy ul. Celnej w Bytomiu. Rejon przepompowni.

Ul. Celna w Bytomiu. Straż Pożarna zabezpiecza teren i prowadzi akcję odwadniania zalanego odcinka drogi.

Ul. Celna w kierunku skrzyżowania w Karbiu. Widoczne węże z wodą biegnące do znajdującej się około 1 km stąd Bytomki.

Węże z wodą pompowaną z ul. Celnej pod estakadą na ul. Wrocławskiej.

Okolica linii kolejki wąskotorowej i stacji kolejowej Bytom-Karb.

Formalny początek Bytomki i zrzut wody z pomp.

Zrzut wody z pomp. Tu znajduje się wylot kolektora wód deszczowych oraz kopalnianych.

Alarmujemy – Bytom staje się składowiskiem toksycznych odpadów przemysłowych. Na początku maja głośno było o incydencie w Bobrku z amoniakiem w tle. Tym razem potężny skład nieznanej substancji w postaci szarego proszku zauważono na granicy dzielnic Szombierki i Bobrek.

Podobny proszek znaleziono w przypadku poprzedniej afery ekologicznej na składowisku w Bobrku. Co ciekawe, ten ma również zapach amoniaku. Odpady znajdują się w pobliżu parku krajobrazowego Fazaniec oraz parkowego cieku wodnego. Ciek ten zasila staw w pobliżu ul. Orzegowskiej na granicy z Rudą Śląską. Woda ze stawu z kolei przesącza się do Bytomki. Istnieje realne zagrożenie, że substancja może się przedostać do opisanego cieku i stawu, w którym żyją ryby. Na miejscu była już jednostka straży pożarnej i ogrodziła teren.

Tego typu działalność nieuczciwych podmiotów lub osób fizycznych doprowadza do totalnej degradacji miasta. W zaistniałej sytuacji konieczne będzie zwrócenie się do jednostek samorządu terytorialnego o podjęcie działań prewencyjnych.

Tony odpadów w postaci szarego proszku w rejonie granicy Szombierki-Bobrek w Bytomiu. W tle aleja topolowa prowadząca do parku krajobrazowego Fazaniec.

Toksyczne odpady o zapachu amoniaku. Za nimi widoczne ogródki działkowe i dalej wieżowce w dzielnicy Szombierki.